Geboren in 1967, groeide ik op in een tijd waar rouw nauwelijks besproken werd. Op tweejarige leeftijd verloor ik mijn moeder, die zeven maanden zwanger was van mijn broertje of zusje. Ik heb er geen herinneringen aan, en omdat er nooit over haar gesproken werd, weet ik eigenlijk niet wie ze is.
Enkele jaren later hertrouwde mijn vader, en op zevenjarige leeftijd kreeg ik een halfbroertje. Dit was een hemels geschenk, maar helaas overleed hij op 27-jarige leeftijd na een lange ziekte.
Samen met mijn man heb ik twee kinderen. Hij leerde me om mijn moeder in mijn leven toe te laten. Voor het eerst ging ik met hem naar het kerkhof om bloemen op haar graf te leggen, iets wat ik eerder nooit durfde vanwege het grote taboe. Ook was er ruimte in ons huis voor een foto van haar, wat ik in het begin wegdeed als mijn vader en stiefmoeder op bezoek kwamen, uit loyaliteit naar hen.
In 2010 pleegde mijn man zelfmoord na enkele moeilijke jaren. Mijn kinderen waren toen 13 en 16 jaar oud.
Door mijn leven heen heb ik vaak mensen gemist die mijn verdriet begrepen. In mijn familie kan er tot op heden niet gesproken worden over mijn mama. Toch heb ik altijd de kracht gevonden om door te gaan, met vallen en opstaan.
Rond mijn 35ste ben ik op zoek gegaan naar professionele hulp en volgde ik verschillende therapieën. Stap voor stap vond ik mezelf terug en leerde ik omgaan met het vele verlies in mijn leven. Dit maakte me tot een zachter en bewuster persoon.
Mijn lichaam wilde echter niet mee. Na verschillende gezondheidsproblemen, waaronder protheseknieën en een gebroken heup, werd ik geconfronteerd met de pijn die mijn lichaam al die tijd had geprobeerd te communiceren. Door therapie kwam ik in contact met het verdriet van mijn kindertijd, wat me hielp om de integratie van mijn verleden en heden te begrijpen.
Vandaag besef ik dat ware heling niet begint bij ‘beter worden’, maar bij aanvaarden wie je bent, met alles wat je hebt meegemaakt. Dit inzicht gaf me de moed om eindelijk te luisteren en opnieuw te leven.
Na de zelfdoding van mijn man vond ik steun in een praatgroep voor nabestaanden, waar ik me meteen thuis voelde. Met een postgraduaat in Verlies- en Rouwconsulent heb ik geleerd dat al mijn gevoelens ‘echt’ zijn. Nu wil ik er zijn voor mensen wiens wereld stilstaat door een verlieservaring.
Wat ik doe als rouwconsulente?
Ondersteuning bij rouw: ik bied een veilige ruimte voor jou in rouw en help je jouw gevoelens te begrijpen en te verwerken.
Persoonlijke gesprekken: in individuele sessies luister ik naar jouw verhaal en bied ik begeleiding op maat om je door deze moeilijke tijd heen te helpen.
Groepssessies: ik organiseer groepsbijeenkomsten waar je jouw ervaringen kan delen, wat kan helpen bij het gevoel van eenzaamheid, waar je (h)erkenning vindt.
Educatie: ik geef workshops en informatie over het rouwproces, zodat je beter begrijpt wat een rouwende doormaakt.
Heb je vragen, stel ze gerust.
Samen werken we aan draagkracht, begrip en hoop. Je staat er niet alleen voor, je verdriet wordt gezien en je stem wordt gehoord.