Rouwen is een diepgaand proces dat mensen doormaken wanneer ze iets of iemand verliezen die belangrijk voor hen is. Het is een proces van aanpassing: leren leven met het verlies en omgaan met de emoties die daarbij komen kijken. Ik geloof sterk in een herstel- en verliesgerichte benadering. Dit betekent dat je zowel bezig bent met het herstel als met het verwerken van het verlies. Soms ligt de focus meer op het ene, dan weer op het andere.
Mijn Persoonlijke Ervaring
Toen mijn man stierf, stortte mijn wereld in. Hoe kon dit mij overkomen? Dit was niet mijn eerste verlies, maar het voelde als de zwaarste. In de eerste periode was ik voornamelijk bezig met mijn verdriet. Het was een uitdaging om zelfs de dagelijkse taken uit te voeren, zoals het maken van boterhammen voor mijn kinderen. Om mijn gemoed te sussen, aten we vaak buiten de deur, zodat mijn kinderen toch iets voedzaams kregen. Ik leefde van dag tot dag, hopend dat de pijn en het gemis snel zouden verdwijnen. Drie maanden kon ik niet werken.
Maar op een gegeven moment had ik de keuze: ofwel zou ik wegkwijnen in verdriet, ofwel zou ik proberen mijn leven weer op te pakken. Het was niet gemakkelijk, maar langzaamaan begon ik mijn leven te ‘herstellen’. Hetzelfde zou nooit meer zijn, maar ik hou te veel van het leven. Beetje bij beetje vond ik de kracht om weer op te staan, te werken en opnieuw te genieten van de kleine en grote dingen in het leven.
Na het behalen van mijn postgraduaat als Verlies- en Rouwconsulente kon ik mijn verdriet ombuigen naar iets positiefs. Ik ben nu in staat om met anderen op pad te gaan en hun pijn een beetje te verlichten. Mijn dierbaren hebben mij gevormd tot wie ik nu ben, en daar ben ik dankbaar voor.
In het begin lag mijn focus vooral op het verlies, wat heel normaal is. Na verloop van tijd vond ik een balans tussen herstel en verlies. Nu ben ik meer bezig met mijn leven dan met mijn verdriet, hoewel het verdriet soms in alle hevigheid kan terugkeren. En dat is helemaal oké, want dat betekent dat je liefde hebt gehad.